BRZEZIŃSKA 13

Irene Hauser

JA/ONI, IV

„7 września 1942 r.: […] Spod domu [nr] 13 odjeżdża wóz z dziećmi. Może lepiej byłoby pojechać z nimi, ale Bubi nie chce dobrowolnie. Teraz jest wpół do pierwszej, nikt nas nie kocha, nie mamy nic w żołądku. Teraz nadchodzą najcięższe dni, nie ma kawałeczka chleba, moje biedne dziecko jest już posępne z głodu. Krwawi mi serce. Drogi Boże, co mam robić? Do tego jeszcze żółtaczka. Leo jest cały spuchnięty. Jedno oko prawie zamknięte. Nogi z głodu jak kloce. Żyjemy zimną, gorzką herbatą.” (s. 63)