STAWKI–ŻELAZNA
Mietek Pachter
JA, II B
„Wstawaliśmy rano, ja z Wilkiem i ojcem i szliśmy na Żelazną do restauracji, by tam dowiedzieć się, jak wyglądają wachy itd. […] Mieszkaliśmy kilka tygodni na Stawkach, a w drodze na Żelazną stała biedna kobieta i błogosławiła wszystkich, ale ekstra tych, co jej zapomogę dali, ojca mego uważała już za starego klienta. Przez ten okres mało pracowaliśmy na placówce, za co musieliśmy płacić” (s. 74–75)
Bibliografia
– M. Pachter, Umierać też trzeba umieć…, red. naukowa i wprowadzenie B. Engelking, Warszawa 2015.
