DWORZEC WSCHODNI

Adam Czerniaków

JA/ONI, I (20.02.1940)

Skierowałem ludzi na Dworzec Wschodni. (s. 68)

ONI, II D

Wczoraj koło Dworca Wschodniego robotnicy Żydzi z placówki pobili się z polskimi kolejarzami. W wyniku jeden polski robotnik zabity, 2 żydowscy robotnicy ukamienowani, wielu Żydów poranionych. (s. 292)

JA, II D

W sprawie zatargu robotników koło Dworca Wschodniego złożyłem mu protokół, inaczej oświetlający to zajście. Również Brandtowi przedstawiłem sprawę ew[entualnej] egzekucji. Nie obiecał mi pomocy. Rozmawiałem z jego szefem Boehmem w sprawie Szeryńskiego. Obiecał, że wniesie podanie o ułaskawienie. (s. 294)

Emanuel Ringelblum

ONI, I

Masakra da Dworcu Wschodnim. Przyczyna nieznana. (s. 12)

Piętnaście tysięcy wywieziono z Suwałk. 800 Żydów z Serocka […]. Dzisiaj byłem na praskim dworcu kolejowym. Nie udało mi się do nich przedostać. Wywieziono do Łukowa. (s. 14)

Symcha Binem Motyl

JA, V (koniec kwietnia 1943)

Wysiedliśmy na Dworcu Wschodnim, gdzie z powodu godzin policyjnych musieliśmy przeczekać do rana. Dworzec wypełniony był przeważnie szmuglerami. Kobiety siedziały na tobołach, starając się ukryć ich zawartość. Staraliśmy się upodobnić do tej publiczności, która zajęta sobą nie zwracała na nas specjalnej uwagi. Tak przesiedzieliśmy do rana, po czym udaliśmy się pieszo do Warszawy. (s. 192)