PLAC KOMUNY PARYSKIEJ

Andrzej Bart

F

„Poszliśmy więc wzdłuż placu, na którym, jak opowiadał mi ojciec, jeździło się przed wojną na łyżwach, i powoli zbliżaliśmy się do najsłynniejszej ulicy w mieście. Trzeba było przejść obok kina i tego trochę się obawiałem, pamiętając, że już wcześniej piękny budynek umierał niczym sowa uderzona kamieniem przez chama. Przechowuję świadectwo z szóstej klasy, w którym przypisano mi trzysta godzin nieusprawiedliwionej absencji. Jeżeli słusznie, to jako dwunastolatek mogłem je spędzić tylko tutaj, w moim własnym kinie Paradiso. Dora na szczęście nie dostrzegła śladów kina ani nawet sowy na nim, bo z ciekawością wpatrywała się w chmarę ludzi na coraz bliższej Piotrkowskiej. Trzeba mi było omal dotknąć słynnej niegdyś ulicy, abym zrozumiał, jaką nieostrożnością, a przede wszystkim nietaktem będzie wprowadzenie Dory między kolorowo ubranych i kto wie, czy nie mądrze rozprawiających, ludzi.” (s. 130)