[TRASA] WARSZAWA – ŁÓDŹ

Dawid Sierakowiak

I B,  ONI

4 grudnia 1939 r.: „Wróciło dziś dwóch młodzieńców, którzy wyjechali w zeszłym tygodniu. Opowiadają iście pocieszające wiadomości. Wrócili się z Warszawy, albowiem tam dowiedzieli się o walkach między wojskami niemieckimi a… polskimi (!?) pod Przemyślem i Lwowem.” (s. 103)

II A,   ONI

21 maja 1941 r.: „[Mordechaj Chaim] Rumkowski wrócił już z Warszawy, skąd sprowadził dwunastu lekarzy.” (s. 142)

20 sierpnia 1941 r.: […] Przyjechało w tym tygodniu kilkadziesiąt osób z Warszawy. Opowiadają nie wiem jakie okropności o tamtejszej sytuacji, ale żaden z nich nie ma tej okropnej, ziemisto-gruźliczej cery naszego getta. […] (s. 184)

III A,   ONI

30 marca 1942 r. „W ostatnich dniach wyjechało też niezależnie od wysiedlenia kilka partii osób do Warszawy, wywołani przez krewnych (za grube pieniądze). Jadą komfortowo, autami z dużymi bagażami.” (s. 223)

Szmul Rozensztajn

JA/ONI, II A (19.06.1941)

W czwartek, 19 czerwca, około wpół do jedenastej wieczorem, razem z dwunastoma zaangażowanymi lekarzami i ich rodzinami przyjechał z Warszawy Prezes i zaraz nazajutrz rano odbył w związku z zaistniałą sytuacją dłuższą naradę ze swoimi zaufanymi ludźmi. Prezes był tego dnia nadzwyczajnie zdenerwowany, nie mógł sobie po prostu znaleźć miejsca. Przed obiadem Prezes w rozmowie ze mną zapytał, jakie plotki słychać w getcie… Odpowiedziałem mu, że największą „plotką” jest wizyta pana [Hansa] Biebowa na Bałuckim Rynku. Twarz Prezesa nagle okryła się najgłębszą powagą. „Tak, teraz widzę, że nie mogę zostawić getta nawet na dzień. Obawiam się, że jest już za późno… Tą sprawą jest zainteresowany nie tylko Biebow (jako zwierzchnik społeczności getta), ale też rządowy komisarz miasta i [szef] gestapo. Ubiegałem się też o przyjęcie u komisarza rządowego, jutro ma przyjść wiadomość. Niedobrze!” — kończy Prezes swoją wypowiedź. […] (s. 85)