WĄSKI DUNAJ

Sara Kraus-Kolkowicz

JA, IV A (grudzień 1942)

Rano zabrała mnie pani Olesia Łupanowa na rynek „Plac Kercelego” i kupiła mi parę brązowych sznurowanych butów i jakiś czarny sweter ażebym tak nie marzła. Z Placu Kercelego zaprowadziła mnie do jakiejś restauracji, która mieściła się w pobliżu Starego Miasta. Była to uliczka wąska i krótka, nazywała się Wąski Dunaj, albo Podwale. Wprowadzona zostałam do tylnej strony restauracji, gdzie schodziło się po schodach do piwnicy i tam była kuchnia. Posadzili mnie przy stole i dali mi się dobrze najeść. (s. 49)^[1]