ZGIERSKA

 

Rywka Lipszyc

V A, JA/ONI

24 I 1944: „Kręciłyśmy się z Ewą (za nami Sala i Cypka) [ul.] Zgierską. Trochę mi przypomniała Piotrkowską. Rozmawiałyśmy (powiedziała mi, że Ty jej także jesteś bardzo potrzebna. Odrzekłam, żeś się ze mną wcale nie zamknęła, że ona może tak samo jak ja)… Do domu pójść nie mogłam, okropnie się czułam, najchętniej położyłabym się spać, nogi się pode mną uginały, ale to nic… Żebym wtedy poszła do domu, potrzebowałabym trochę ciepła, a byłoby przeciwnie, wszystko by mnie zmroziło…” (s. 77).

 

Oskar Rosenfeld

JA/ONI, IV (05.09.1942)

„Szloch – krzyk – sąsiedzi. Zabrano dzieci żydowskiego policjanta. – Alarm, bomby, działo przeciwlotnicze? Duszna noc. Nikt nie może spać, jak przed końcem świata. Na ul. Zgierskiej głosy Aszkenazów: „Cztery bomby…”” (s. 14)

Jakub Poznański

ONI, VI B
01 VIII 1944
„Wydano, wprawdzie na razie ustnie, zarządzenie zabraniające wyglądania z okiem i wyjścia na balkon na ulicy Zgierskiej i Limanowskiego, tj. tych ulic, którymi przejeżdżają tramwaje”.
(s. 188-189)

 

Andrzej Bart

F

„W dzienniku notuję słowa Henryka Elzenberga z jego W poszukiwaniu idei polskiej, a w tym mniej więcej czasie sam szukam wyższych rejonów i wchodzę z Dorą na wieżę kościoła przy Zgierskiej. Jak każda wędrówka w górę, i ta musi kosztować, szczęśliwie jednak stać mnie na to, aby być hojnym donatorem. Ksiądz, sześćdziesięcioletni może, o dobrodusznej twarzy, prowadzi nas po schodach, które na samej górze bardziej do drabiny podobne. Zaczynam się obawiać, że ze swoim lękiem wysokości rozchoruję się zaraz jeszcze poważniej, na szczęście stajemy wreszcie na ostatnim postumencie, a z wąskich okien wieży roztacza się widok na miasto. (s. 191, 192)

„Wychodzimy na ulicę Zgierską, która szczęśliwie zyskuje na urodzie i staje się szeroka niczym Avenue Foch. Duża to sztuka.” (s. 207)