SIEDLCE (poza Warszawą)

Jechiel Górny

ONI, I (17.11.1939)

Droga przez Siedlce przeszła dobrze. Z chłopem jedziemy z Siedlec w kierunku Bugu. W Siedlcach spędziliśmy kilka przyjemnych dni, spotkaliśmy tam wielu ludzi z Kalisza, którzy też przygotowują się do drogi. Siostra mojego wuja odszukała tu teściów, którzy nas bardzo gościnnie przyjęli. W chwili przybycia do miasta memu kuzynowi z pleców ukradziono. U chłopa (nie pamiętam, jak się nazywa ta wieś) przesiedzieliśmy cały dzień i w nocy ruszyliśmy w kierunku Bugu z furą. (s. 306)

Mordechaj Szwarcbard

ONI, II B (14.06.1941)

Wszyscy opowiadają, że byli dobrze przyjmowani przez chłopów po drodze. Opowiada jeden, który pojechał do Sarnaków. Wrócił później, aby zabrać rodzinę. Pod Siedlcami zatrzymała ich policja żydowska, posadziła, oddała władzom i zostali z powrotem wysłani do getta warszawskiego. Całą drogę szli piechotą. Chłopi bardzo dobrze ich przyjmowali, dawali do jedzenia chleb, masło i mleko. W okolicach Siedlec chłopi powiedzieli: „Zabierajcie się i jedźcie do Warszawy. Czy nie czujecie, że tu wszystko płonie. Lada chwila wybuchnie tu wojna i wszystko, co posiadamy zostanie zniszczone. W Warszawie, nawet w getcie, zostaniecie jeszcze przy życiu. My tutaj jesteśmy skazani na zagładę”. (s. 241)

W Siedlcach stosunek do Żydów jest możliwy. Niemcy spacerują ulicami z żydowskimi dziewczynami i w ogóle atmosfera jest znośna. Miejscowi ludzie mówią, że są to żołnierze z frontu, a stosunek Wehrmachtu jest zupełnie inny niż różnych partyjnych formacji. (s. 241)