TWARDA 7

Janusz Korczak

JA, II D

„Byłem w internacie na Śliskiej, opowiedziałem dziewczynkom bajkę o Kocie w Butach.

Byłem w internacie na Twardej, opowiedziałem chłopcom bajkę o Waligórze.

Bardzo byli zadowoleni. I ja rad byłem, że mogłem dać coś także nie swoim, nie tylko własnym swoim dzieciom.

Przyjemnie dawać, nie odbierając nikomu, nie krzywdząc nikogo.

I przyszło mi na myśl, że nasi średni i starsi, że nasze Kółko Pożytecznych Rozrywek albo koło zuchów mogą wprowadzić obowiązek uprzyjemniania czasu dzieciom z innych internatów – może na początek tylko z internatów na Śliskiej i na Twardej, gdzie mniej jest dzieci, więc mniej personelu, więc personel zajęty jest bardzo, więc mało mają bajek i innych rozrywek.” [Nowe, s. 176]

Symcha Binem Motyl

ONI, III B

Okazało się, że po drodze ten policjant, który pojechał, wysiadł i powierzył funkcję ratowania dzieci napotkanemu swojemu koledze, a sam udał się w inną stronę, gdzie węszył widocznie lepszy zarobek. Ten drugi tak potraktował sprawę, że po prostu zapomniał kartkę, gdzie był adres mego dziecka, wyjąć z kieszeni, i wrócił z innymi dziećmi, o moim nawet nie pamiętając. Moja żona była przy tym i poznała w tym policjancie byłego wychowanka Domu Sierot przy ul. Twardej 7, którym notabene mój teść, jako członek zarządu tej instytucji, specjalnie się opiekował. Policjant, skoro poznał moją żonę, zawstydził się, widząc, jaki błąd popełnił, lecz nic to mojemu dziecku nie pomogło. (s. 127–128)